|
..U Misteri Naviganti..
Rapinu la strata li nichi marinara, mentri tra li mano sfioranu la cima, di luntanu a lentu a lentu a prucissione s’avvicina.
Sutta li so asti l’antichi marinara: drittu e veru hannu lu sguardu tiranu avanti a mezzu passu fino a prossima fimmata.
È u Misteri Naviganti
In silenziu tu talì sta caruta pi lu ciumi, na dda vara decorata e china di ran ciuri. Tutta a genti si sofferma, seria quannu passa pi l’argenti brillanti chiusi sempri n’ta na cassa;
ma nun sulu pi gioielli l’emozioni si fa auta ma pu voltu ru signiuri mentri fannu l’annacata. Arristatu iddu è ormai, supra, sulu e addularatu chi catini n’ta li manu cu destinu ormai signatu.
È u Misteri Naviganti
Di luntanu n’mezzu a fudda un chistianu si v’ammuccia; rarrè a mogghi iddu chianci, si ricorda li so anni.
Acqua ri mari su ddi lacrimi di chi dda vita sa ricorda; sulu tra li onde, ca speranza ri turanari p’abbrazzari i propri cari.
È u Misteri Naviganti
St’agghiurnanno senti rire gia la notti sta pi finire, n’ta lu cielu i primi aceddi trasportati di lu ventu ad annunciari u grande eventu.
Lu misteri sta partennu di barracchi araciu araciu, tuttu u corsu st’aspittannu un viri l’ura ru passaggiu.
È u Misteri Naviganti
Sunnu stanchi i portatura chi dulura e cu l’affannu, ma luntana iddi vonnu la trasuta, pu ricordu ancora fisco di la sciuta;
na du jorna si consuma tuttu l’annu di pinsari e organizzari tuttu o megghiu, e di chianciri ti veni si ci pensi, picchi tuttu sarà arrè u prossimu annu.
|