..U Misteri Naviganti..

 

Rapinu la strata li nichi marinara,

mentri tra li mano sfioranu la cima,

di luntanu a lentu a lentu

a prucissione s’avvicina.

 

Sutta li so asti l’antichi marinara:

drittu e veru hannu lu sguardu

tiranu avanti a mezzu passu

fino a prossima fimmata.

 

 È  u Misteri Naviganti

 

In silenziu tu talì sta caruta pi lu ciumi,

na dda vara decorata e china di ran ciuri.

Tutta a genti si sofferma, seria quannu passa

pi l’argenti brillanti chiusi sempri n’ta na cassa;

 

ma nun sulu pi gioielli l’emozioni si fa auta

ma pu voltu ru signiuri mentri fannu l’annacata.

Arristatu iddu è ormai, supra, sulu e addularatu

chi catini n’ta li manu cu destinu ormai signatu.

 

È u Misteri Naviganti

 

Di luntanu n’mezzu a fudda

un chistianu si v’ammuccia;

rarrè a mogghi iddu chianci,

si ricorda li so anni.

 

Acqua ri mari su ddi lacrimi

di chi dda vita sa ricorda;

sulu tra li onde, ca speranza ri turanari

p’abbrazzari i propri cari.

 

 È u Misteri Naviganti

 

St’agghiurnanno senti rire

gia la notti sta pi finire,

n’ta lu cielu i primi aceddi trasportati di lu ventu

ad annunciari u grande eventu.

 

Lu misteri sta partennu

di barracchi araciu araciu,

tuttu u corsu st’aspittannu

un viri l’ura ru passaggiu.

 

È u Misteri Naviganti

 

Sunnu stanchi i portatura

chi dulura e cu l’affannu,

ma luntana iddi vonnu la trasuta,

pu ricordu ancora fisco di la sciuta;

 

na du jorna si consuma tuttu l’annu

di pinsari e organizzari tuttu o megghiu,

e di chianciri ti veni si ci pensi,

picchi tuttu sarà arrè u prossimu annu.

 

                                                                                                                                                 Michele Iovino